Desiderata została napisana przez Maxa Ehrmanna (1872-1945) w 1927 roku.
Ostatnio, prawa autorskie otrzymał Robert L. Bell w 1976 roku .
Tłumaczenia dokonał Andrzej Jakubowicz w książce Kazimierza Jankowskiego
"Hipisi w poszukiwaniu ziemi obiecanej", wyd. Książka i Wiedza, 1972.

DESIDERATA

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj,jaki spokój można znaleźć w ciszy.

O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie, bądź na dobrej stopie ze wszystkimi.

Wypowiadaj swą prawdę jasno i spokojnie i wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść.

Unikaj głośnych i napastliwych, są udręką ducha.

Porównując się z innymi, możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze bowiem znajdziesz gorszych i lepszych od siebie.

Niech twoje osiągnięcia, zarówno jak i plany, będą dla ciebie źródłem radości.

Wykonuj swą pracę z sercem, jakkolwiek byłaby skromna, ją jedynie posiadasz w zmiennych kolejach losu.

Bądż ostrożny w interesach, na świecie bowiem pełno oszustwa, niech ci to, jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty.

Wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie jest pełne heroizmu.

Bądź sobą, zwłaszcza nie udawaj uczucia, ani nie podchodź cynicznie do miłości, albowiem wobec oschłości i rozczarowań ona jest wieczna jak trawa.

Przyjmij spokojnie, co ci lata doradzają, z wdziękiem wyrzekając się spraw młodości.

Rozwijaj siłę ducha, aby mogła cię osłonić w nagłym nieszczęściu.

Nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.

Obok zdrowej dyscypliny bądź dla siebie łagodny.

Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy.

Masz prawo być tutaj. I czy to jest dla ciebie jasne czy nie, wszechświat jest bez wątpienia na dobrej drodze.

Tak wiec żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek ci się wydaje, czymkolwiek się trudzisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia.

W zgiełku i pomieszaniu życia zachowaj spokój ze swą duszą.

Przy całej złudności i znoju i rozwianych marzeniach jest to piękny świat.

Bądź radosny. Dąż do szczęścia.

Powyższe tłumaczenie po napisaniu doń muzyki, stało się w latach osiemdziesiątych jedną z najczęściej wykonywanych pieśni przez artystów „Piwnicy pod Baranami” w Krakowie. Cytat z książki M. Sworzenia „Dezyderata. Dzieje utworu, który stał się legendą”:

„Dezyderatę śpiewano na wszystkich koncertach, również podczas występu przed papieżem Janem Pawłem II 21 listopada 1983 roku.[…] We wspomnieniach Oli Maurer, artystki piwnicy, znajdujemy słowa Papieża, jakże ważne dla naszej opowieści: „I nie mieliśmy dla Niego żadnych upominków. Więc tylko zaśpiewaliśmy nasz hymn piwniczny „Dezyderata” […] Ogromnie się wzruszył. Powiedział, że to niezwykłe przesłanie moralne, zrodzone z ducha ekumenizmu i tolerancji. Że przynosząc te słowa w darze, zrobiliśmy mu najpiękniejszy prezent”.